Kijken
=
waarnemen, inzicht = de 'waarheid-nemen‘
- Everminds
In de
jaren '80 was er een spelshow op TV waarin de kandidaat in het midden stond
opgesteld en boven hem een halve kring met ca. 10 staven hing. De staven kwamen
één voor één naar beneden en de kandidaat moest snel reageren om ze op te
vangen. Hoe meer gevangen staven, hoe waardevoller de prijs. Het gaf hilarische
taferelen van kandidaten onder stress die buitelingen maakten of juist totaal
verkrampt waren of alles uit hun handen lieten vallen.
Het plaatje dat ik hiervan op mijn netvlies heb, is vergelijkbaar met hoe velen van ons in het leven staan: onder spanning afwachtend wat er in het leven op zich afkomt en zich in allerlei bochten wringend om alles op te vangen. Puur reactief dus, zonder enige mogelijkheid te hebben om zelf sturend te zijn. Er is een vergelijkbare variant, maar dan virtueel: Tetris, het computerspel waarin allemaal blokjes in verschillende vormen naar beneden komen die je langzaam in elkaar moet passen, totdat je een regel helemaal vol hebt en die wegvalt. Symbolisch gezien is het in het leven ook zo dat je het juiste blokje op de juiste plaats moet inpassen (‘door schade en schande wijs’ worden). Inzicht en acceptatie vallen op een gegeven moment met elkaar samen, en er valt er een regel weg alsof deze er nooit geweest was. Je kunt weer verder op je weg naar het volgende inzicht.
Het plaatje dat ik hiervan op mijn netvlies heb, is vergelijkbaar met hoe velen van ons in het leven staan: onder spanning afwachtend wat er in het leven op zich afkomt en zich in allerlei bochten wringend om alles op te vangen. Puur reactief dus, zonder enige mogelijkheid te hebben om zelf sturend te zijn. Er is een vergelijkbare variant, maar dan virtueel: Tetris, het computerspel waarin allemaal blokjes in verschillende vormen naar beneden komen die je langzaam in elkaar moet passen, totdat je een regel helemaal vol hebt en die wegvalt. Symbolisch gezien is het in het leven ook zo dat je het juiste blokje op de juiste plaats moet inpassen (‘door schade en schande wijs’ worden). Inzicht en acceptatie vallen op een gegeven moment met elkaar samen, en er valt er een regel weg alsof deze er nooit geweest was. Je kunt weer verder op je weg naar het volgende inzicht.
De ‘staven en blokjes des levens’
zullen blijven vallen. Echter, zolang je alles vasthoudt, of zolang een regel niet wegvalt, omdat de vorm van blokjes niet past, blijft het maar stapelen
en stapelen en raakt e.e.a. uit balans en wordt het (leven)
zwaar. Door het doen van een
familieopstelling weet je letterlijk en figuurlijk de juiste plek, waardoor de
regels (lees: inzichten) sneller komen en wegvallen (lees: worden losgelaten),
opdat je door kunt naar 'het volgende level'. Als je evolueert van inzicht naar
inzicht, dan hoef je niet angstvallig naar boven te kijken en af te wachten
wanneer de staven en
blokjes gaan vallen.
Je houdt ruimte open om het leven in al zijn vormen te allen tijde te kunnen
inpassen zoals het zich aandient, zonder dat het teveel stapelt. Het leven
blijft dan 'stromen' en dan is tegenslag iets waarvan je kunt leren, creatief
kunt oplossen, of bij stil kunt staan en in liefde kunt accepteren. In ieder
geval is het niet persé iets waaronder je hoeft te bezwijken. Dit geeft een
gevoel van voorspoed, rust en 'ruimte in het hoofd', waardoor je kunt gaan creëren in plaats van slechts te reageren.
